Phenomenal Women

Scroll down

Tijdens mijn korte verblijf in Zuid-Afrika heb ik heel wat inspirerende, geweldige, belachelijk talentvolle, gepassioneerde mensen ontmoet. Deze mensen waren stuk voor stuk vrouwen. Women on Farms Project is dan ook een feministische organisatie die zich vooral richt op het helpen van farm vrouwen. Ik wou dat ik ze hier allemaal kon vermelden, want dat verdienen ze, stuk voor stuk. Helaas zou dat wat veel worden.

De twee vrouwen die ik hieronder voorstel komen uit twee heel verschillende werelden. Ondanks hun verschillende achtergronden vechten ze beiden voor dezelfde doelen.

Colette Solomon

Colette is de huidige directeur van Women on Farms Project. Ze is geboren in Johannesburg maar woont nu, samen met haar man, in Kaapstad. Haar hogere studies deed ze aan de universiteit van Sussex in het Verenigd Koninkrijk. Haar doctoraatsstudie voerde ze uit in Ghana, gedurende ongeveer twee jaar.

Colette is zeker iemand om rekening mee te houden. Ze is een vrouw die zowel rust als kracht kan uitstralen, ze kan mensen kalmeren en opruien en ze heeft de gave een boeiend verteller te zijn, ze kan ingewikkelde materie op een heel heldere manier brengen. Je kan bijna niet anders dan respect hebben voor deze vrouw.

Als directrice houdt Colette zich bezig met alles op orde te houden en in goede banen te doen lopen. Ze overziet de algemene administratie en communicatie met de pers, de overheden en de financiers. Ze zorgt dat elk programma zijn ding doet en dat de programma’s onderling goed samenwerken. Tijdens protesten houdt ze zich vaak zoveel mogelijk afzijdig zodat de vrouwen zelfstandig hun ding kunnen doen, zodat ze op eigen kracht kunnen vechten voor hun rechten. Los daarvan doet ze wel actief mee en indien nodig staat ze politie, bestuursleden of nieuwsgierige voorbijgangers te woord en ze komt altijd op voor diegenen voor wie het protest gehouden wordt.

Tijdens een protest in maart is Colette zelfs gearresteerd. Ze werd aangeklaagd voor ‘public violence’. Deze actie was puur ter intimidatie van de vrouwen en om het protest op te doeken, want diezelfde avond nog werd ze vrijgelaten en een dag later werd de aanklacht ingetrokken nog voor de zaak voor de rechter kwam. Er waren dan ook tientallen video’s (waarvan één slechts enkele minuten na de arrestatie op Facebook was gepost) die bewezen dat er geen waarheid zat in de aanklacht. Het protest in kwestie werd gehouden voor de familie Petersen, een gezin met drie kinderen die van de ene op de andere dag uit hun huis op de farm was gezet en langs de kant van de weg was gedumpt met al hun bezittingen. Colette maakte op meerdere momenten duidelijk dat ze hierdoor totaal niet ontmoedigd is om door te gaan en dat ze zeker een nacht in de cel over had voor deze familie en elke familie die geconfronteerd wordt met uithuiszetting.

WFP en Colette staan voor geweldloos protest. Ze zullen protesteren en daarbij zoveel mogelijk lawaai maken maar zullen nooit fysiek geweld gebruiken. Het is nooit gebeurd en dat zal het ook nooit doen. WFP zal enig gebruik van geweld, van beide kanten, altijd veroordelen.

Betty Fortuin of Auntie Betty

Betty Fortuin of Auntie* Betty, is een van WFP’s belangrijkste activisten. Net als Colette is zij een vrouw om rekening mee te houden. Ze is een heel scherp en energiek persoon. Op haar 57 staat ze nog moeiteloos vooraan te zingen en dansen tijdens protesten en workshops. Ze kan, met gemak, een hele groep mensen aansporen om met haar mee te doen (niet dat velen het nodig hebben).

Auntie Betty is een farm woman in hart en ziel. Ze is opgegroeid en werkt al haar hele leven in De Doorns, een belangrijke streek in de Kaapse Wijnlanden. Momenteel woont ze in Stofland, een township in De Doorns. Ze woont dus in de gemeenschap, tussen de andere farm workers en is zo ideaal geplaatst om nieuwe farm vrouwen en gezinnen te bereiken die de hulp van WFP kunnen gebruiken. Auntie Betty is essentieel in het uitbreiden van WFP’s bereik binnen de farm gemeenschappen.

Haar kijk op de wereld is echter wel anders dan die van ons of die van Colette. In feite zou kunnen gezegd worden dat Colette een vrij Westerse kijk heeft op de zaken, uiteraard met een zware Zuid-Afrikaanse invloed. Dit meer dan waarschijnlijk door haar studies. Auntie Betty heeft dan weer een andere kijk op de dingen. Ze is harder in haar uitspraken, ongetwijfeld omdat ze er middenin zit. Ze is ook minder fel gekant tegen het gebruik van geweld, hoewel ze het nooit zelf zal aanstoken of openlijk zal aanmoedigen. Ze heeft een sterke mening en deelt die graag. Wat ze doet, doet ze voor haar gemeenschap, voor de farm workers. Ze houdt hierbij echter minder rekening met omliggende omstandigheden.

Haar doel is om haar gemeenschap, haar mede farm workers, te helpen. Dit doet ze met heel veel overtuiging en kracht. In september 2012 was Auntie Betty een van de leiders van het grootste farm workers protest in de geschiedenis van het land. In De Doorns kwamen een 300-tal farm workers op straat, Auntie Betty voorop, om betere lonen en werkomstandigheden te eisen. Dit protest breidde al snel uit naar andere farm dorpen en groeide aan tot wel 8000 farm workers. Ze kregen uiteindelijk een loonsverhoging van 52%. Helaas is sindsdien de situatie niet echt verbetert, in tegendeel.

Auntie Betty is een kleine vrouw, met een groot hart en een luide stem. Ze wordt door de farmers (eigenaars van de wijngaarden) algemeen beschouwd als een van de grootste onruststokers van de regio. Ze heeft altijd een ‘doek’ op haar hoofd (omwille van haar geloof moet ze haar haar altijd bedekken), een rechte rug en haar kin omhoog. Ze is een vrouw om te bewonderen.

* De aanspreking auntie wordt hier niet gebruikt om een familieband aan te duiden. In de Zuid-Afrikaanse context wordt dit gebruikt als aanspreking van iets oudere, wijzere vrouwen, zij die een belangrijke rol innemen in hun gemeenschap. Het is een uiting van respect.

Samen

Colette en Auntie Betty komen dus uit heel verschillende werelden. Hoewel ze verschillende motivaties hebben en soms een andere manier van aanpak, hebben ze in essentie hetzelfde doel. Ze willen allebei een beter, eerlijker leven voor farm workers, en vooral voor farm women. Ze vechten beiden met alles wat ze hebben voor betere werkomstandigheden, betere gezondheidszorg, veiligere leefomgevingen, etc.

Tijdens mijn verblijf in Zuid-Afrika en mijn werk bij WFP hebben beide vrouwen een grote indruk op me gemaakt. Hun kracht en moed zijn inspirerend, niet alleen voor mij maar voor iedereen rond hen. Het zijn, echt waar, fenomenale vrouwen!

It's only fair to share...Share on FacebookShare on LinkedInTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on Pinterest